CONCLUSIE
De
openingssequentie van
Sous le Sable zegt
al veel meer over de gehele film en haar thematiek dan in
eerste instantie misschien gedacht. Het tipje van de sluier
van vragen naar de reden van Jeans verdwijning wordt voor
de oplettende kijker eigenlijk al opgelicht in dit begin.
In elk shot wordt er immers aangespoord niet alleen een
narratief maar ook een semiotieke betekenis aan het beeld
toe te kennen omdat telkens symoblen en indexen worden
voorgelegd die, vanuit ons conventionele denken, als een
bepaalde aanwijzing kunnen worden opgevat. Dit begint al
bij de inhoud van het shot van het stel als man en vrouw
van middelbare leeftijd in de auto met de blik naar voren
en serieuze muziek op -- wat de kijker meteen touwtjes
aanreikt voor tegelijkertijd een liefderelatie, een
mid-life crisis, de sleur van het langs elkaar heen leven
en een gebrek aan passie, en de aanzet geeft tot het
interpreteren van elk ander volgend beeld -- en wordt
vervolgd met een verstilling van lange takes, statische
cinematografie en angstaanjagend intens geluid die de
kijker in een steeds beklemmendere toestand van afwachting
en spanning plaatst.
Er
ontstaat een martelend spel in het hoofd van de kijker
zoals Marie in de rest van de film gemarteld zal worden
door haar herinneringen en vragen. Alle tekens die, met
hulp van de mysterieuze verstilling die tot stand wordt
gebracht door de filmische middelen, aan bod komen
verwachten we immers als eventueel van belang zijnde voor
ons verlangen het verhaal te willen begrijpen, maar nooit
wordt er een antwoord gegeven of onze interpretatie
daadwerkelijk klopt waardoor een verstikkende spanning
steeds een duistere ondertoon vormt.